Welkom, MM !
Over deze site
Over Heksen
Sabbats & Esbats
Theorie
Rituelen
De Kitchenwitch
Avalon Cirkel
Avalonreis 2006
Mijn schrijfsels
Heksenteksten
Ander moois
Reiki, Licht- en lichaamswerk
Divineren
Plaatsen
Godinnen
Goden
Dingen
Personen & Wezens
Andere Geloven
Nadenkhoekje
Kalenders
Overzichtjes
Foto's
Links
Gastenboek
Contact
Nieuw toegevoegd
Vraag het Hydra
Weblog
Stem op deze site!
Interview, werkstuk of scriptie?




Webdesign & Hosting
by
PBIT Solutions
Eend




Vanochtend onderweg naar mijn werk zag ik haar liggen. Een jonge eend en ze lag half op de rijbaan van een drukke weg in mijn dorp. Die aanblik an sich was al schokkend genoeg. Maar vervolgens zie ik hoe automobilisten om haar heen rijden zonder er verder naar om te kijken. Sterker nog, ze stonden nota bene in een kleine file te wachten zodat ze om haar heen te rijden als er even geen tegenligger was. Ik werd misselijk van de gedachte. Daar lag dat eendje, doodsbang, misschien wel met heel veel pijn op het asfalt. En ze kreeg geen hulp.

Ik had mijn besluit al genomen op het moment dat ik haar zag liggen en stopte. Ik heb het verkeer staande gehouden en ben haar gaan oppakken. Het arme dier was zo moe of ze had zoveel pijn dat ze amper een poging deed om van me weg te komen. Voorzichtig pakte ik haar op en praatte een beetje tegen haar. Terug in de auto zette ik haar op de bodem van de auto aan de passagierskant. Ze was even wat onrustig en ging toen liggen met haar snavel onder één van haar vleugels weggestopt. De dierenarts heeft haar onderzocht en ze wordt nu behandeld. Het is nog niet duidelijk of ze het haalt. Als ze er goed doorheen komt gaat ze naar de vogelopvang van de dierenbescherming.

Dit hele verhaal zette me toch aan het denken. Is die eend, die iedereen zo op straat liet liggen niet een metafoor…een symbool voor de manier waarop “de mens”omspringt met dieren, de natuur, andere mensen? Is het angst om te handelen? Want een eend oppakken van de weg is niet echt een enorm karwei. Is men bang voor de verantwoordelijkheid misschien? Ik hoop het niet, want ik ben van mening dat wij allemaal verbonden zijn met elkaar en dat het heel normaal is om van tijd tot tijd een ander (mens, wezen) onder je vleugel te nemen en even of langer te helpen. Door schijnbaar onverschillig door het leven te gaan en anderen zo te benaderen, verarmt en verhardt niet alleen de maatschappij, maar de mens zelf. Leven wordt minder waard. Om die reden kunnen mensen vereenzamen, of zelf wekenlang dood in huis liggen zonder dat iemand ooit denkt : “hee..die heb ik al lang niet meer gezien”.

Ik mag hopen dat het eendje van vanochtend het redt . En dat ik, mocht ik ooit in nood verkeren en hulp nodig hebben, niet, net als de eend, op een natte en grauwe ochtend
hulpeloos en bang en liggend op een weg aan mijn lot wordt overgelaten. Want zeg nu zelf: zou jij zo aan je lot willen worden overgelaten? Of zou je willen dat het jouw naasten zou overkomen? Ik denk het niet. Doe daarom dát voor een ander, waarvan je zelf ook graag ziet dat het jou gebeurd als je het nodig hebt. En handel ook niet alleen als je denkt dat er voor jouw wat in zit, maar doe het belangeloos. Vanuit je hart. Dat werkt nog altijd het beste! En denk aan het spreekwoord: “wat u niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet “



**update**
Vandaag, 21 juli 2004 vernam ik dan de dierenarts dat ze het niet heeft mogen redden en aan het begin van de middag is overleden.


© Hydrangea Online / Laatste update: 26-07-2004 / 3198 x bekeken