Welkom, MM !
Over deze site
Over Heksen
Sabbats & Esbats
Theorie
Rituelen
De Kitchenwitch
Avalon Cirkel
Avalonreis 2006
Mijn schrijfsels
Heksenteksten
Ander moois
Reiki, Licht- en lichaamswerk
Divineren
Plaatsen
Godinnen
Goden
Dingen
Personen & Wezens
Andere Geloven
Nadenkhoekje
Kalenders
Overzichtjes
Foto's
Links
Gastenboek
Contact
Nieuw toegevoegd
Vraag het Hydra
Weblog
Stem op deze site!
Interview, werkstuk of scriptie?




Webdesign & Hosting
by
PBIT Solutions
Dag 6, 16 oktober 2006

Het is zover. Alles is gepakt, de koffer zit méér dan vol. We gaan straks weg van hier, terug naar ons andere thuis. Het is niet leuk.

Vannacht was er één van loslaten: ik was zieker dan ooit en heb dus weinig geslapen. Ik moet nog meer leren los te laten, dat is me wel duidelijk. Net als het verlies van mijn titel: hoe onzinnig ook, als je daar tegenover een inwijding en een nieuwe naam krijgt van de Nine Morgens. Zoals een groepslid zo mooi zei: aan de voorkant van je naam is er dan wel iets weg, maar aan de achterkant is er iets bijgekomen! En zo is het!

De komende uren zijn we nog even hier. Een afscheidsritueel bij de bron volgt, hier krijg ik uiteindelijk het andere deel van mijn naam letterlijk ingefluisterd. Ik word er warm van en daarna weer koud, verdrietig, dat ik dit allemaal moet gaan verlaten. Het regent. De lucht huilt de tranen die bij mij van binnen zitten. Ik wíl nog niet weg...ik ben er nog maar net!

Nog even en Simon staat voor de deur, dan rijden we zo’n 2,5 uur naar het vliegveld en zijn we op Schiphol. Het is een vreemd idee dat ik me zo los moet rukken van mezelf ZIJN. Niet moet of hoeft hier en er is ruimte genoeg om gewoon te doen wat je hart je ingeeft. Heel anders dan ik gewend ben. Ik ben benieuwd hoe “de gewone wereld” me afgaat.

Halverwege de trip terug stoppen we nog éénmaal bij een nu zonovergoten Stonehenge. We zitten er wat en eten er wat en een enkeling voert een hongerige geit en de vele spreeuwen. Het afscheid nadert, dat merk je aan iedereen.

Aankomst op Gatwick. Veiligheidsmaatregelen doen me denken aan een of andere dictatoriale staat. Niets was vloeibaar is, is veilig voor de heren douaniers. In de handbagage meegebrachte flessen water van de bronnen moet zonder pardon worden ingeleverd. Vreselijk voor hen die dat als enige water hadden meegenomen. Gelukkig zat het mijne in mijn koffer!
Het is druk en heel warm en het blijkt al gauw, dat er vele vertragingen zijn. Na lang wachten is er ineens het verlossende woord: we gaan! Gauw naar de Gate en in het vliegtuig. Uiteindelijk vertrekken we niet eens zoveel later en met de wind in de rug landen we een 15-20 minuten later dan gepland was.

En dan is daar het afscheid. Van de groep, van de “state of mind” waarin we nog zaten. Ineens is het over. 6 Dagen zijn voorbij gevlogen. Alsof het niets was. Gauw naar de aankomsthal, koffer halen en manlief zoenen. Onderweg naar huis enthousiast vertellen en nog even langs de Mac. Na een etmaal niets te hebben gegeven heb ik wel behoefte aan iets vettigs, grondends. Manlief verassen met zijn kadootje en dan weer slapen in mijn eigen bedje..




© Hydrangea Online / Laatste update: 23-10-2006 / 4939 x bekeken