Welkom, MM !
Over deze site
Over Heksen
Sabbats & Esbats
Theorie
Rituelen
De Kitchenwitch
Avalon Cirkel
Avalonreis 2006
Mijn schrijfsels
Heksenteksten
Ander moois
Reiki, Licht- en lichaamswerk
Divineren
Plaatsen
Godinnen
Goden
Dingen
Personen & Wezens
Andere Geloven
Nadenkhoekje
Kalenders
Overzichtjes
Foto's
Links
Gastenboek
Contact
Nieuw toegevoegd
Vraag het Hydra
Weblog
Stem op deze site!
Interview, werkstuk of scriptie?




Webdesign & Hosting
by
PBIT Solutions
Dag 3, 13 oktober 2006

Weer de halve nacht ziek geweest. Moeilijk voor me. Het draait om vertrouwen, volledig vertrouwen en om totale overgave. Moeizaam en met een bang hart besluit ik dat laatste dan ook te doen.

Alles ingepakt zijn we om half 8 weggereden om rond half 10, 10 uur in Tintagel aan te komen. Prachtige gezichten op de kust, de oceaan, de rotsen. Een zonovergoten landschap straalde ons tegemoet.

The Glenn, de inwijding

Een lange, lange wandeling door de Glenn, op weg naar Saint Nectan’s Kieve. Een magisch mooi sprookjesbos waar een beekje door stroomde. Zó sereen, zó mooi groen. Betoverend haast. Trapjes klimmen, moe zijn, maar doorgaan. Wederom een persoonlijke overwinning om hier aan te komen.



De waterval begroeten, wat foto’s maken en dan..de inwijdingsplek zoeken. Unaniem besloten we samen voor één plek te gaan. Iets van de waterval vandaan. Hier creëerden we een mooie cirkel. De inwijding zelf was een heilig en emotioneel moment. Een voltooïng, maar ook een eind en een begin van iets nieuws en onbekends. Bitterzoet en mooi tegelijk. Achter mij daalde de Godin neer, dat werd gezien door groepsleden.



Naderhand viel de deur achter me dicht. Uit de opleiding..het werd me nu pas een beetje duidelijk wat dat inhield. Verdriet, maar ook nog steeds een gevoel dat het goed is. De plek is machtig. De dimensies zijn niet alleen voelbaar, maar ook zichtbaar.



Uiteindelijk kom ik er heel snel achter, dat ik me geen betere en mooiere plek had kunnen wensen om zo iets bijzonders als mijn inwijding te mogen ondergaan.

Na nog heerlijk genieten, foto’s maken, je eigen dingen dien bij het water, hervatten we na een kleine tussenstop, de moeilijke weg terug. Dood- en doodmoe was ik, máár: ook dit had ik weer gehaald!



Merlin’s Cave

Een stukje rijden deed ons belanden in Tintagel zelf. Een gezellig stadje in de zon. Op naar de grot. Bovenin de resten van Tintagel Castle, onder ons de ruisende, woeste zee. Prachte lagen rots en mineraal waren al te zien op de weg naar beneden. De grot heeft iets bijzonders, iets kalmerends en koesterends over zich. Op de wanden groeit zeepok, baby mosseltjes, er liggen resten zee-annemoon en prachtige stenen, waarvan ik er enkele raap. Als je verder kijkt dan dat, voel je de aanwezige energie, de magie die er nog altijd heerst. De aanwezigheid is bijna tastbaar. Je krijgt ontzag voor deze plek.



In de verte, aan het einde van de grot, waar de oceaan op de buitenkant beukt, zingen enkele groepsleden luidkeels. Het ruisen van de zee begeleidt hun zingen en ik ga er even naar zitten luisteren.
Nog wat steentjes rapen, foto’s maken en dan gaan we terug naar Tintagel stad. Hondsmoe inmiddels en wetend, dat er nóg een hele wandeling aankomt. Ik weet nog niet of ik meega. In de stad wachten we op de rest die nog even langer bleef.

Rocky Valley

Veel pijn maakte, dat ik twijfelde of ik nog wel zou meelopen. Eenmaal daar ben ik toch weer in de benen gegaan. Ik heb Haar hulp gevraagd en gekregen en heb en passant nog geleerd hoe een innerlijke krachtbron aan te boren. Klimmend en klauterend over rotsen, plateaus en gladde stukken komen we halverwege de oude resten van de molen tegen. Maar daar is nog iets veel interessanters te vinden:



men noemt ze de Labyrinten van Atlantis, 2 labyrint-vormige rots-inkervingen, precies zoals ik ooit in mijn visioen zag. 1 is Vrouwelijk, de ander Mannelijk. Als je ze tegelijk met elk een hand aanraakt, voel je de energie eraf komen en door je lijf gaan. Heel speciaal!



Hierna verder lopen, klimmen en klauteren. Het laatste stuk steil naar boven pers ik mijn laatste krachten eruit en dan…ben ik boven. Net op tijd om een schitterende zonsondergang te zien. En een geweldig uitzicht. Het zweet loopt bijna in mijn ogen, maar dat geeft niet. Het geeft niet dat ik een kop als een boei heb, ik ben boven en geniet van iets prachtigs.



Later iets naar voren en beneden. Een rotsplateau alwaar we de vrouwelijke beek, ontsprongen in de schoot van de Aarde, zien samensmelten met de woeste mannelijke zee. Een moment voor jezelf om te genieten en dank te zeggen. Heerlijk!



De weg terug was zo mogelijk nóg pittiger. “What goes up, must come down”, immers en er zijn daar géén leuninkjes ofzo. In de schemering zoekend naar een veilige plek om je voeten neer te zetten op al die glibberpaadjes , vond ik weer de weg terug naar de bus. Totaal óp, maar nóg trotser dan ik al was, gedragen door de Godin, gesteund door de groep en puttend uit mijn eigen krachten is het me toch maar mooi gelukt!

De groep at in Tintagel. Ik, die de hele dag op 1 broodje leefde en wat water, niet. Ik nam take-out mee om “thuis”op te eten. Hierna de 2,5 uur durende rit naar huis. Genieten van de sterrenhemel, die daar in Engeland zoveel meer te zien geeft dan in het overbelichte land waar ik woon. Zingend onder de nachtelijke deken door. Ik sloot mijn ogen en zoog dit helemaal in mezelf op: de stemmen van de vrouwen die zongen, hun lachen en hun warmte. Iets om te koesteren en nooit te vergeten. Een plekje om naar terug te keren als ik me eenzaam of verdrietig voel.

Terug bij The Chalice Well. Snel mijn eten op en nog eventjes bij de Rode Vescia Bron zitten en sterren kijken. En dan: een welverdiende slaap!



© Hydrangea Online / Laatste update: 22-10-2006 / 4774 x bekeken