Welkom, MM !
Over deze site
Over Heksen
Sabbats & Esbats
Theorie
Rituelen
De Kitchenwitch
Avalon Cirkel
Avalonreis 2006
Mijn schrijfsels
Heksenteksten
Ander moois
Reiki, Licht- en lichaamswerk
Divineren
Plaatsen
Godinnen
Goden
Dingen
Personen & Wezens
Andere Geloven
Nadenkhoekje
Kalenders
Overzichtjes
Foto's
Links
Gastenboek
Contact
Nieuw toegevoegd
Vraag het Hydra
Weblog
Stem op deze site!
Interview, werkstuk of scriptie?




Webdesign & Hosting
by
PBIT Solutions
Dag 1, 11 oktober 2006

Na jaren van anticipatie en heimwee naar een plek waar ik in dit leven nooit eerder was, ging vandaag om 4 uur de wekker. Heel vroeg, maar gelukkig was ik goed voorbereid en stond zo goed als alles al klaar. Het busje wat ons allemaal zou rijden was heel wat eerder dan verwacht. Een haastig afscheid, een zoen en toen…op weg naar de rest van de groep. Gek hoe iets waar je zo lang op wacht ineens zó snel daar kan zijn.

Eenmaal op de afgesproken plaats druppelden mijn reisgenoten binnen. De koffers en mensen werden ingeladen en we gingen naar Schiphol. Hier voegde zich een laatste reisgenootje bij ons en na alle incheck-gedoe was het om 9 uur tijd om op te stijgen. Om zo vliegend over zee, dwars door wolken heen, ons thuis-land te bereiken. Lappendekens van allerlei tinten groen trokken onder ons voorbij. Wolken die eerder leken op ijsbergen in een eindeloze zee verwelkomden ons en torenden trots hoog in de lucht boven ons uit. Mooi! En dan al dat frisse groen, dat weidse. Zoveel mooier dan ik ben gewend.

De landing was al snel en we werden opgehaald door Simon, onze chauffeur deze week. Na allemaal mét bagage en al in de bus te zijn geladen, begon de trip naar onze eerste bestemming: Stonehenge!

11.50 uur
We zien nog niets, maar voelen het des te meer: een kriebel in de buik. We naderen de grote steencirkel! Het is nat en grauw, maar dat mag niet deren. Alles valt in het niet bij deze bijzondere plek.



De energie komt je tegemoet. Ik zie beelden, vele beelden. Druïden, Priesteressen, prachtige uitbundige maar ook ingetogen ceremonies. Mannen en vrouwen in het wit, maar ook schitterend gekleurde gewaden. Ze komen als een diashow aan me voorbij. Ontzag, bewonderen, kijken en vooral…voelen, voelen. En dat in de plenzende regen, een symbolische reiniging bij onze aankomst in Engeland. Veel te snel gaan we alweer weg van de henge. We gaan door naar het volgende reisdoel en dat wordt niet Camelot, maar Avebury, omdat het in Camelot nu veel te modderig en glad is door de regenval.

Een aankomst waarbij we al langs een deel van de stenen cirkels reden. Machtig om te zien. Een gang naar de Elfenbomen. Spekglad en kleddernat is het, maar de bomen zijn zó mooi!



Onder hun takken, die zich uitstrekken als armen die hun kinderen willen beschermen, maken we contact met deze ontzagwekkende wezens. Hun wortels strekken zich niet alleen onder, maar ook boven de grond uit. Kronkelend hun weg zoekend, zich verankerend in Moeder Aarde. De wijsheid en de hoge leeftijd van deze bomen wekt eerbied op. Even voelen, even geven.

We gaan verder, de weilanden door en bezoeken daar de “visionstone”. Wie wil gaat erop liggen. In mijn regenponcho op de natte steen, druppels die in mijn gezicht vallen van de takken boven me, geef ik me over aan wat komen gaat. Eerst zie ik alle chakra kleuren, ze komen me één voor één tegemoet. Een gevoel van in de warme zomerzon te liggen volgt. Het licht is fel en verwarmt me. Hierna beelden van nevelen, van mist. De nevelen scheiden zich en hieruit komt een prachtige wit gekleedde vrouw met zilverachtig haar tevoorschijn. Het lijkt of ze me iets wil zeggen, maar het blijft stil….Een bijzonder moment.



Hierna de stenen cirkels. Machtig mooi. Ontzagwekkend. Krachtig. Alleen al de vraag hoeveel toewijding en geloof ervoor nodig is geweest om deze monumentale stenen cirkels te maken.

Op naar Glastonbury, nog een flink uur rijden. Een eerste blik op de Tor geeft weer diezelfde kriebel in de buik als Stonehenge. Overal doemt hij op, steeds een beetje dichterbij. Na eerst boodschappen te hebben gedaan, belanden we bij The Chalice Well. We worden opgewacht met de mededeling dat als we willen, we nog heel kort de tijd hebben om naar boven te gaan voor een meditatie met The Saphire Blue Bowl. Mijn lijf is moe, doodmoe, maar mijn ziel roept “JA!” en dus, snel schoenen uit en met nog 3 anderen naar boven voor een half uur stiltemeditatie. Het was bijzonder en rustgevend en tegelijkertijd gaf het weer nieuwe energie. Zittend in het deel waar ook het laatste avondmaal staat opgesteld, voelde in de zeer sterke aanwezige krachten. Het leek wel of ze me naar achteren trokken, zó krachtig was het.

Hierna naar de bron voor een eerste groet. De rust in de tuin, mijn frisse hoofd van de meditatie…heerlijk! Hierna een gang door het huis, de kamerindeling en samen eten. Schrijven in mijn dagboekje en snel slapen, want ik ben zó moe van de hele lange dag met zovele indrukken!



© Hydrangea Online / Laatste update: 22-10-2006 / 6306 x bekeken