Welkom, MM !
Over deze site
Over Heksen
Sabbats & Esbats
Theorie
Rituelen
De Kitchenwitch
Avalon Cirkel
Avalonreis 2006
Mijn schrijfsels
Heksenteksten
Ander moois
Reiki, Licht- en lichaamswerk
Divineren
Plaatsen
Godinnen
Goden
Dingen
Personen & Wezens
Andere Geloven
Nadenkhoekje
Kalenders
Overzichtjes
Foto's
Links
Gastenboek
Contact
Nieuw toegevoegd
Vraag het Hydra
Weblog
Stem op deze site!
Interview, werkstuk of scriptie?




Webdesign & Hosting
by
PBIT Solutions
Gevecht

Ik ben er nu wel achter: geen gevecht zo waar als een gevecht met (of tegen) jezelf. Ik doe het nu al jaren en ik ben er maar wát moe van. Iets van jezelf vragen wat niet kan, wat niet is en je verzetten tegen elke gedachte, die je ook maar een klein beetje doet beseffen dat het zo is. Streng zijn voor jezelf, elke keer weer zeggen”HUP..kan niet bestaat niet…” En wéér tegen de grenzen aanknallen. Als met je kop tegen de muur bonken, als willen vliegen met je vleugels vastgebonden op je rug.

Het besef komt pas als je op een dag wakker wordt en wéét, dat die muur jijzelf bent…en de vleugels door jouw eigen handen zijn vastgebonden. Kortom: de schokkende , maar ook enige waarheid dat jij en alleen jij je eigen beperking vormt. Dat besef komt nu langzaam tot me. Het doet me verdriet aan de ene kant, maar geeft me ook een gevoel van onbeperkte mogelijkheden aan de andere kant.

Ik kom er steeds meer achter dat ik dingen van mezelf verwacht en vraag die ik niet (meer) waar kan maken. De weken die ik nu heb doorgemaakt, opgebrand, vermoeid , verdrietig en ziek thuis zittend, kwam ik er langzaam achter dat ik irreële verwachtingen heb van mijzelf, mijn lichaam. Dat ik mezelf onnodig belast door tegen wil en dank een droombeeld, een ideaalbeeld van mezelf in stand te willen houden en daar ook nog altijd aan wil proberen te voldoen.

Afscheid nemen van dat ideaalbeeld is mijn volgende stap. Verstandelijk weet ik dat ook. Het is alleen best heel moeilijk om uit te voeren. Natuurlijk moet er wel wat anders voor in de plaats komen, een totale leegte zal ook niet bevorderend zijn. Dus naast een afscheid van iets wat ik al jaren koester, moet er ook een reëel beeld voor terugkomen. Iets wat wél bereikbaar is. Maar wat nog belangrijker is: ik moet leren om juist tevreden zijn met mezelf en al mijn beperkingen zoals ik die nu heb. Zelf de muur afbreken waartegen ik mijn hoofd zo vaak stootte, zelf mijn touwen ontdoen en mijn vleugels weer spreiden…

Een lange weg, dat is het. Een moeilijke ook, maar nu ik erover schrijf weet ik al, dat ik het pad ernaartoe al ben opgegaan. Wanneer ik het doel bereik weet ik nog niet…en ik zie voor me al een enorme zware klim opdoemen, dus makkelijk wordt het niet. Maar ik heb vertrouwen dat hoe dan ook, wanneer dan ook..het weer goed gaat komen met mij. In plaats van te knokken tegen mezelf, zal ik mij meer in éénheid moeten verbinden en al die stukjes van mezelf gaan richten op dat doel.



© Hydrangea Online / Laatste update: 09-09-2005 / 3288 x bekeken