Welkom, MM !
Over deze site
Over Heksen
Sabbats & Esbats
Theorie
Rituelen
De Kitchenwitch
Avalon Cirkel
Avalonreis 2006
Mijn schrijfsels
Heksenteksten
Ander moois
Reiki, Licht- en lichaamswerk
Divineren
Plaatsen
Godinnen
Goden
Dingen
Personen & Wezens
Andere Geloven
Nadenkhoekje
Kalenders
Overzichtjes
Foto's
Links
Gastenboek
Contact
Nieuw toegevoegd
Vraag het Hydra
Weblog
Stem op deze site!
Interview, werkstuk of scriptie?




Webdesign & Hosting
by
PBIT Solutions
Paarden-hart



Vanavond keek in naar het Koninklijk Hippisch Saluut op tv en mijn hart barstte weer open. Paarden. Zij zijn mijn eerste liefde en passie. En eens een paardengek…altijd een paardengek. Dat is wat ik tenminste ervaar.

Ik loop vol met emoties als ik ze zie of ruik ( hmm die geur) of als ik maar denk ergens het gekletter van hoeven op de weg te horen. Mijn hart maakt dan altijd een sprongetje. Herinneringen aan heel gelukkige jaren paardrijden bij “moeders” Verhagen. Vakanties die ik sliep in een kleine slaapkamer in de stallen, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat keihard werken, uitmesten, voeren, stallen, poetsen. Meelopen met de beginnelingen, op- en afzadelen, droogstappen en hoeven krabben, zadels poetsen en bandages oprollen. Soms tot de blaren op mijn handen staan. Maar elke dag was een beloning. Ik mocht immers de hele dag met paarden omgaan en als dank voor mijn werk, kreeg ik kost en inwoning , de gelegenheid om elke dag minstens eenmaal te rijden én af en toe privé-les.

Mijn liefde begon met Relly, een schimmelpony van de buren die in het weiland naast mijn ouderlijk huis liep. Elke dag kletse ik tegen haar, aaide haar, voerde haar wat gras. Toen haar hengstveulen Hilbert werd geboren ( indertijd was Hilbert van der Duim schaatskampioen, dus je weet ongeveer in welke tijd dit speelde) was het helemaal feest. Toen kreeg ik een nieuwe klasgenoot en zij nam mij mee naar de manege waar zij altijd reed. Ik kwam dolenthousiast thuis. Na veel vijven en zessen, want het is niet goedkoop, mocht ik van mijn ouders op les. En ik..was de koning te rijk.



Mijn eerste ervaringen waren op de rug van Goofy, een donkerbruine pony die al veel beginnelingen had zien komen en gaan. Een lief en geduldig beestje wat mij vertrouwen gaf om te rijden. Ik bleek het goed op te pakken en belandde op een keur aan pony’s: Bambi, Lydia, Romeo de shetlander waren een paar van die dieren. Ik zat nooit zo goed, dus moest ik lessenlang zonder stijgbeugels en soms zelfs zadel rijden –en zelf lichtrijden- om een goede ‘zit’ te krijgen. Toen ik die eenmaal had, kreeg ik de paarden waar niet iedereen gelukkig mee was: Rapid ( die niet voor niets zo heette en op wiens rug ik ook menigmaal door de bak heen ben gespoten en Herzeläute ( vraag me niet waarom ze zo heette ). Ik begon NPC te rijden op Marco en dat was ook een hele bezoeking. Marco wilde nl. maar in één verswnelling tijdens de dressuurproeven: galop. Hij nam het bit tussen de kiezen en ging als een gek. Maar ik gaf niet op. Ik kreeg de versnelling wel niet omlaag, maar reed mooi alle figuren. En toen de sodemieter wist dat de proef was afgelopen, sukkelde ‘ie in stap de bak uit. Owww..wat was ik boos. Maar, na een hobbelig begin, ging het ons uitstekend en op een haar na sleepte ik samen met mijn vriendje Marco het clubkampioenschap binnen.

Toen kwam Juweel in mijn leven. Zij was een lief en wat gevoeliger paard en al snel mijn favoriet om dressuurwedstrijden mee te rijden. We hebben samen veel prijzen gewonnen. Ik reed inmiddels L zwaar en het werd steeds moeilijker me te handhaven in die klasse, want op 2 andere ruiters na, was iedereen privé ruiter. Met een eigen paard, een eigen trainer. De manegepaarden waren gewoonweg niet zo gevoelig en goed naar jouw hand te zetten als die dieren, want , ook al werden de goede paarden wel bewaard voor de betere ruiters, zo op elkaar ingespeeld raak je niet zo snel. Toch was het altijd leuk en spannend om jezelf te meten met anderen. De hele entourage, de etiquette, haarnetje, zwarte jas, hoge hoed, witte rijbroek, handschoenen en plastron. Dat formele dat had wel wat , ja.



Mijn grootste liefde ooit was toch wel Chopin. Een laat gecastreerde, zéér als een hengst uitziende en zich gedragende, grote, donkere verschijning. Je reed hem met stang én trens, want hij was anders niet te houden. Maar hij was zó mooi donker en gespierd en vooral: lief. In de bak was ie eigenwijs, maar hij kende mij en ik hem en hoewel veel mensen hem liever meden, omdat ie zo sterk in de mond was, was het bij ons liefde op het eerste gezicht. Hij riep naar me als ik bij de stallen aankwam, sjokte na het rijden als ik hem droogstapte zonder tuig en zadel achter me aan door de bak, met zijn hoofd tegen mijn rug geduwd. Als ik verdriet had kon ik zo heerlijk met mijn armen om die warme sterke nek aanstaan en hij luisterde altijd naar me. We waren maatjes. En ik heb nog nooit zo gehuild als toen ik hoorde dat hij een hoefaandoening had die niet te behandelen was. Er werd besloten hem in te laten slapen en hij is in alle rust gegaan. Mijn hart brak en hoewel vandaag wel geheeld, zit er nog altijd een scheurtje als aandenken aan die dag. Ik vergeet hem nooit meer.

Tijdens mijn eindexamens is het rijden op de achtergrond verdwenen. Ik kreeg een vriend en die vond mijn vele afwezigheid in de weekends voor wedstrijden teveel van het goede. Ik ben toen gestopt. Toch..mijn hart is en blijft branden voor paarden. Ooit hoop ik genoeg af te zijn gevallen om de sport weer te hervatten. Want het is waar wat ze zeggen: de hemel op aard is op de rug van een paard. En dan liefst zonder zadel ;)






© Hydrangea Online / Laatste update: 13-08-2005 / 3596 x bekeken