Welkom, MM !
Over deze site
Over Heksen
Sabbats & Esbats
Theorie
Rituelen
De Kitchenwitch
Avalon Cirkel
Avalonreis 2006
Mijn schrijfsels
Heksenteksten
Ander moois
Reiki, Licht- en lichaamswerk
Divineren
Plaatsen
Godinnen
Goden
Dingen
Personen & Wezens
Andere Geloven
Nadenkhoekje
Kalenders
Overzichtjes
Foto's
Links
Gastenboek
Contact
Nieuw toegevoegd
Vraag het Hydra
Weblog
Stem op deze site!
Interview, werkstuk of scriptie?




Webdesign & Hosting
by
PBIT Solutions
Levenspad

Kronkelend pad door mijn hoofd, hart en hersenen. Pad van mijn lot bestaande uit grillig landschap en vriendelijke groene weiden tegelijk. Dalen zo diep dat ik dacht er nooit meer uit te komen, maar wél altijd nog ben uitgekomen, hoewel de angst om er weer in te vallen soms nog best aanwezig is. Rustige plekjes bos, waar ik een tijdje bleef dwalen. Gewoon genietend van het hier en nu. Enge donkere straatjes waar ik het liefst hard hollend doorheen ging, om er maar weer snel uit te zijn. Soms met een kleine “trip down memory lane” om even weer te genieten van wat toen was, te herinneren. Bitterzoet verlangen naar een tijd waarin alles rustig was en goed. Waarin van alles mocht maar niets hoefde.

Reizen is geweldig. En tegelijkertijd belastend, leuk, moeilijk, avontuurlijk en spannend en soms ronduit beangstigend. Want je levenspad heeft, althans voor jou, geen duidelijke routekaart. Je weet nooit wanneer je wandeling is afgelopen, wie je weer tegenkomt en het is ook vaak moeilijk kiezen welke afslag te nemen als je op een kruising beland. Want je weet ook nooit wat er om de volgende bocht ligt. Een heerlijk rustig bos, maar misschien ook een put-diep dal of torenhoge berg.



Gelukkig heb je dan je medereizigers. Zij lopen soms heel kort, soms heel lang met je op. Het afscheid van een korte medereiziger kan toch erger dan dat van een langdurige, maar ieder heeft zijn plaats of plaats gehad in jouw wandeling en jij in de hunne. Je helpt elkaar door lastige stukken, ondersteunt elkaar bij een zware klim, vangt op als de ander uitgeput is, moedigt aan. Maar geniet je ook samen van de vele mooie uitzichten. Zit soms in alle begrip zwijgend naast elkaar, met je voeten in een heerlijk verkoelend beekje. Woorden zijn dan overbodig.

Ik loop nog altijd door op mijn pad. Momenteel is het vrij woest en bergachtig. Ik heb er nu ook niet altijd veel puf voor, om met frisse moed door te wandelen. Daarom dank ik hiermee mijn medewandelaars, medereizigers. Want zo’n steuntje in je rug , bemoedigende worden of begrijpende blik maakt dan vaak toch, dat je door blijft lopen waar je als je in je eentje was, misschien wel bij de pakken was gaan neerzitten! Dus ik loop door…….




© Hydrangea Online / Laatste update: 23-06-2005 / 3530 x bekeken