Welkom, MM !
Over deze site
Over Heksen
Sabbats & Esbats
Theorie
Rituelen
De Kitchenwitch
Avalon Cirkel
Avalonreis 2006
Mijn schrijfsels
Heksenteksten
Ander moois
Reiki, Licht- en lichaamswerk
Divineren
Plaatsen
Godinnen
Goden
Dingen
Personen & Wezens
Andere Geloven
Nadenkhoekje
Kalenders
Overzichtjes
Foto's
Links
Gastenboek
Contact
Nieuw toegevoegd
Vraag het Hydra
Weblog
Stem op deze site!
Interview, werkstuk of scriptie?




Webdesign & Hosting
by
PBIT Solutions
De Wind





De Wind

Het waait als ik naar buiten kom in mijn lunchpauze. De wind...hij is er weer! Ik voel de wind door mijn haren en langs mijn wang. Soms ruwer, soms zacht spelend, bijna kriebelend. Blaadjes en rommeltjes op straat worden opgepikt alsof er kwajongens mee aan het spelen zijn. Ze worden bijeengegrepen en in een kolkende vorm bewogen door een onzichtbare hand die ze stuurt. Cirkelend en tuimelend worden ze weer ergens anders neergesmeten . En als je nu heel goed luistert, zou je zweren dat je de wind kon horen lachen terwijl 'ie speelt met die blaadjes. Ik weet het zeker: ik hoor een schaterlach als van een kind. Maar wind kent vele gezichten. Als het stormt, woest buldert en het schuim op de koppen van de golven staat en de bomen bijna zwichten onder alle geweld, dan klinkt het als een enorm beest. Boos en alles verscheurend en vernietigend op zijn pad. Die wind...

Ik ben er dol op. Het liefst loop ik met mijn armen wijd in een flinke storm..alsof ik zó zou kunnen opstijgen. Terwijl het bijna niet mogelijk is om nog te ademen tegen die kracht in. Tranende ogen, wild wapperende haren. De kou die de wind je kan laten voelen, zodat je blosjes op je wangen krijgt en naderhand moet opwarmen bij een lekker kopje warme thee. Maar ook: de warme zwoele luchten die hij deze zomer meebracht voor ons. Momenten waarop zelfs de wind nog amper meer verkoeling bracht.

Wij mensen bestaan uit alle elementen. Dus ook de wind is in ons aanwezig. Je kunt hem ook zo goed van binnen voelen. Soms als een verfrissend briesje, soms als een woeste golvende storm, die dwars door je hele lichaam raast en die met geen mogelijkheid wil gaan liggen. Bij mij raast 'ie het meest als ik verliefd ben, iets heel spannend vind en als ik dolenthousiast ben. Als ik aan nieuwe dingen begin, dingen waarbij ik heel mijn hart wijdopen zet, als mensen ook doen bij de grote schoonmaak. Zodat alles lekker doorwaaien kan. Gedragen op die winden kan ik bijna de hele wereld aan. Maar ik kan ook blij zijn als de stormen weer even gaan liggen. Zeker die hele woeste binnen-stormen geven ook een hoop onrust en kunnen soms ineens heel vermoeiend zijn. De zachte kriebel in mijn buik van een klein briesje van binnen, het teken dat ik nog altijd in beweging ben daarbinnen, is dan soms al genoeg.

Ik zeg de wind gedag en loop het kantoor weer binnen. Mijn collega's zijn druk. Zou het misschien gaan stormen? De gedachte alleen al, maakt dat mijn hart een sprongetje maakt!



© Hydrangea Online / Laatste update: 26-07-2004 / 3491 x bekeken